حلقه‌های دام

عزت‌شاشو از زير كلاه‌آهني اسلحه را به اين‌سو نشانه رفته و با لحني ملتمسانه صدا مي‌زند:

-وايسا سركار! بدبخت مي‌شم اگه بري.

دوباره به سيم‌هاي خاردارِ بريده‌شده‌ي آن‌طرفِ كپه‌ي خاك نگاه مي‌كنم. قدمي ديگر برمي‌دارم.

واژه‌ي نامفهومی توي گوشم زنگ مي‌زند:

-اييييييييييست!

 يك جورهايي باورکردنی نبود. تصميم گرفتم در اين مورد با کسی حرفی نزنم. اين­که تلفن آدم در يک لحظه­ي بحرانی زنگ بزند و بعد که گوشی را بر مي­داری يک نفر از آن طرف، نه سلامی‌، نه عليکی، صاف بگويد من خدا هستم؛ هضمش، مشکل که هيچ، محال است.